Tango Müziğinin Orkestral Yapısı

By

Tango Müziğinin Orkestral Yapısı

 

 

 

Yazı: Deniz Tunçel

Fotoğraf: Deniz Tunçel

 

 

 

  • Her müzik, kendi geçmişi ve enstrümental gelişimi içinde hangi enstrümanların kendi bünyelerine alınacağına karar verir. Tango müziği de ilk çalınmaya başlandığı günlerden, bugüne kadar, kullanılan enstrümanlar, orkestra yapısı bakımından sürekli bir devinim ve değişim içinde oldu.
  • Tango müziğinin ilk enstrümanları keman, flüt ve arptan oluştu, müzisyenler herhangi bir eğitim temelleri olmadığı için, doğaçlamalar şeklinde bu enstrümanlarla tango müziğine can verdiler.
  • Gitarın sahneye girmesiyle arp tango topluluklarında yerini gitara bıraktı. Artık tango grupları keman, flüt ve gitardan oluşmaktaydı. 1900’lü yılların başında  La Fazenda gibi müzikli yerlerde, bu tip gruplara yer verildi.
  • O dönemde Belediye bandosu, polis bandosu gibi topluluklar da repertuarlarına minik minik tango tınıları eklemeye başladılar.
  • Daha sonra bandoneon tango enstrümanı olarak benimsendi. piyano, keman ve bandoneondan oluşan üçlü ile, “tipik orkestra”nın temeli atıldı. Tipik orkestra, salt tango müziği yapmak için bir araya gelen, bandoneon ve yaylı çalgıların oluşturduğu bir enstrüman topluluğu olup ilk defa 1911’de Vicente Greco “tipik orkestra”  ismini kullanarak isim babası oldu.
  • Piyano, keman, bandoneon üçlüsüne  bir keman, kontrabas ve bandoneon eklenerek “Klasik Sextet” formuna ulaşıldı. Francisco Canaro kontrabası, “Bandoneonun kaplanı” olarak anılan Eduardo Arolas viyolonseli tango topluluklarına katarak, bu enstrümanları tipik orkestranın temel enstrümanları haline getirdi.
  • Tipik orkestradan farklı olarak; bandoneonist Ciriaco Ortiz, iki gitar ve bir bandoneondan oluşan bir grup kurdu, diğer taraftan 1932’de Osvaldo Fresedo, orkestrasında metal ziller, perküsyon aletleri, vibrafon ve arpı kullanarak sıra dışı denemelerde bulundu.
  • 1930’lu yıllara kadar daha çok dinlemek için yaratılan tango müziği, 1935 yıllarından itibaren, Juan D’Arienzo orkestrasıyla dans için tango müziği çalışmalarını ortaya koydu. Miguel Calo,  Angel D’Agustino, Carlos Di Sarli, Alfredo  De Angelis, Osvaldo Pugliese ve Anibal Troilo dans muziginde yeni duzenlemeleri ile tango tarihine isimlerini kazıdılar.
  • Tipik orkestra; 4 bandoneon, 4 keman, piyano ve kontrabasin varlığıyla büyük tango ansiklopedisinde bahsedilen son formuna ulastı ve 1940-1950 yillari arasinda artik tango gerek müzik, gerek dans, gerekse sarki sozlerinin şiirselligi anlaminda devinimine buyuk bir hızla devam etti.
  • 1950’lerden sonra Astor Piazzola, bandoneonist olarak çalıştığı Anibal Troilo orkestrasından ayrılarak çok farklı orkestral oluşumlarla karşımıza çıktı. Kontrpuan ve sürekli bas öğeleriyle Barok dönemi müziğinden, zengin armonisiyle çağdaş klasik müzikten, doğaçlamaya da yer vermesiyle caz müziğinden öğeler taşıyan bu yeni tango müziğiyle tango nuovonun gelişiminde milat oldu.

Kaynak: Tango- Remi Hess

Yıllar Boyunca Tango (1865-1993)- Fehmi Akgün

The Meaning of Tango- Christine Denniston